Dec 18, 2009

It's just my time to fade

Βγαίνω έξω στον δρόμο. Έχει βρέξει και το χώμα μυρίζει χίλιες δυο λέξεις.
Πρέπει να συμμαζέψω λίγο τις αναμνήσεις μου για να κάνω χώρο για καινούρια σχέδια...
ο καιρός περνάει...

"Άντε ρε κωλόγερε!" λέω στον εαυτό μου. Γέρνει, με κοιτάζει δήθεν πειραγμένος, μετά σκάμε και οι δυο στα γέλια, παίρνουμε τις μνήμες και τα όνειρά μας και κατηφορίζουμε προς την θάλασσα.
Θα ψάξουμε για πλακουτσωτές πέτρες και μετά θα κάνουμε διαγωνισμό ποιος θα κάνει τα περισσότερα γκελ στο νερό, μέχρι να νυχτώσει.

Σήμερα είμαι σε φόρμα. Θα με νικήσω σίγουρα, δεν έχω καμία ελπίδα...


Κωστάκης Ανάν



M83 - Wait from Boris Winter on Vimeo.

Dec 5, 2009

No Remorse

Πήρα βαθιά ανάσα. Ήπια μια τελευταία γουλιά κρασί και έσκυψα διακριτικά προς το μέρος της γυναίκας μου:
"Αγάπη μου, ποιο είναι αυτό το μαύρο αγοράκι που κάθεται στα αριστερά μου;" ρώτησα.

Η Ελεάνα κοίταξε στα δεξιά της, δήθεν να βεβαιωθεί ότι μιλάμε για το ίδιο πρόσωπο, και ύστερα είπε:
"Μα δεν θυμάσαι τον Λίο, αγάπη μου; Τον γιο σου;... Αχ θεέ μου, τι ζημιά έχει πάθει το κεφάλι σου, μωρό μου;"

Έγειρα πίσω. Σκέφτηκα τα δεδομένα για μια στιγμή.
Έσκυψα ξανά διακριτικά μπροστά και είπα χαμηλόφωνα και γλυκά:
"Αγάπη μου, το παιδί είναι μαύρο και εμείς λευκοί. Μήπως μου κρύβεις κάτι, θησαυρέ μου;"

Η Ελεάνα αποφάσισε να τα παίξει όλα για όλα. Με τον ίδιο ακριβώς τόνο στη φωνή της, συνέχισε:
"Μα δεν θυμάσαι ότι πριν από το χτύπημα ήσουν μαύρος, αγάπη μου;... Αχ θεέ μου, τι ζημιά έχει πάθει το κεφ..."

Σηκώθηκα απότομα και η Ελεάνα κατάπιε τη συνέχεια της φράσης της αμάσητη.
Εμείς οι ευαίσθητοι άνθρωποι έχουμε τα εξής δύο χαρακτηριστικά:

1) Αποφεύγουμε να δημιουργούμε εντάσεις και εσωτερικεύουμε κάθε αρνητική κατάσταση, με αποτέλεσμα να μας χαρακτηρίζει μεν διακριτικότητα και χαμηλοί τόνοι.., να πεθαίνουμε όμως από καρκίνο λίγο μετά τα πενήντα

2) Όχι όμως να μας περνάνε και για μαλάκες....




Κωστάκης Αναν, Η Τελική Λήθη (Δε Φάιναλ Θολούθιον)



Dec 2, 2009

Και στάθηκα στη σιωπή, ν' ακούσω τη σιωπή μου



...
κι έκλαιγα νερό. Νερό πολυ.
Κι όσο νερό έβγαλα
νερό δεν είχε για μένα
στέρεψα -λέπια- γοργόνα έγινα
κι ο άνθρωπος φοβήθηκε ακόμα πιο πολύ...
Κι όταν τα μάτια άνοιξα
και πλάι και γύρω και παντού
μεγάλη λίμνη έγινε
που πλέανε αιωνόβια μικρούτσικα ανθάκια
...νύχτωνε στον ουρανό..
και σε δυό περίεργα σύννεφα
που ακίνητα τρέχαν
εγώ ανάμεσα σε δυό διάτρητούς "ληστές"
στα φώτα σταυρωμένη
μπορεί δίκαια...
προκάλεσα με πάθος τη ζώη.
Ασέβησά δύο φορές γιατί τους ήξερα τους Νόμους.
Ασκήσα την όραση για μακριά
κι έχασα τα κοντινά μου
τώρα
πληρώνω με ντροπή
τυφλή
χωρίς σκυλί
χωρίς ραβδί
διαβαίνω αναμεσά σας
Εσύ!
Εσένα που αγάπησα.
Κοίτα άμα πιείς κι όπως πάντα μεθύσεις
μην πείς ποτέ πως μ'αγάπησες
δε θ'αφηνες να γίνω πλατανόφυλλο
σε ξεροπόταμους να πλέω...

Nov 14, 2009

Μη με σταματάς. Ονειρεύομαι.



Μη με σταματάς. Ονειρεύομαι.

Ζήσαμε σκυμμένοι αιώνες αδικίας.
Αιώνες μοναξιάς.

Τώρα μη. Μη με σταματάς.
Τώρα κι εδώ για πάντα και παντού.

Ονειρεύομαι ελευθερία.
Μέσα απ' του καθένα την πανέμορφη ιδιαιτερότητα
ν' αποκαταστήσουμε του Σύμπαντος την Αρμονία.

Ας παίξουμε. Η γνώση είναι χαρά.
Δεν είναι επιστράτευση απ' τα σχολεία

Ονειρεύομαι γιατί αγαπώ.
Μεγάλα όνειρα στον ουρανό.

Εργάτες με δικά τους εργοστάσια συμβάλουν στην παγκόσμια σοκολατοποιία.
Ονειρεύομαι γιατί ΞΕΡΩ και ΜΠΟΡΩ.

Οι τράπεζες γεννάνε τους «ληστές».
Οι φυλακές τους «τρομοκράτες»
Η μοναξιά τους «απροσάρμοστους».
Το προϊόν την «ανάγκη»
Τα σύνορα τους στρατούς
Όλα η ιδιοχτησία.
Βία γεννάει η Βία.

Μη ρωτάς. Μη με σταματάς.

Είναι τώρα ν' αποκαταστήσουμε του ηθικού δικαίου την υπέρτατη πράξη.
Να κάνουμε ποίημα τη Ζωή.
Και τη Ζωή πράξη.

Είναι ένα όνειρο που μπορώ μπορώ μπορώ
...σ΄αγαπώ
και δεν με σταματάς δεν ονειρεύομαι. Ζω.

Απλώνω τα χέρια
στον Ερωτά στην αλληλεγγύη στην Ελευθερία.

Όσες φορές χρειαστεί κι απ' την αρχή.
Υπερασπίζομαι την αναρχία.

Κατερίνα Γώγου




Nov 10, 2009

Mono No aware

βυθίζομαι,
πέφτω στο κενό..
δεν πιάνω πάτο, γιατί πολύ απλά πάτος δεν υπάρχει..
απλά αιωρούμαι.

Nov 9, 2009

Δεν υπάρχουν όνειρα

Και να πεθαινε αυριο καμια δυο δισεκατομμυρια κοσμος, μπορει και να μη μ'ενοιαζε, μπορει και να μ'ενοιαζε, δεν ξερω, παντως αν πεθαινα εγω δεν θα ενοιαζε κανεναν, εδω που τα λεμε εχω πεθανει, οποτε τι εχω να χασω;
Τα μπαρ τα συνοικιακα με τα ποτα απο αργο πετρελαιο και τους ηλιθιους στην πορτα; «Πρεπει να συνοδευεστε», τι λε ρε;
Εγω ειμαι μονος μου, δεν θελω συνοδειες, δεν θελω κηδειες, θελω μονο να εισαι καπου και να ξερω οτι μ'αγαπας, αγαπας, αγαπας, αγαπας, αγαπας, απιστευτη λεξη και μαλιστα χωρις προφυλαξεις, ομως εισαι εκει; αν εισαι, θα σε βρω, εκατο τα εκατο, χιλια τα εκατο, και θα ειμαστε μαζι και θα περναμε καλα και λοιπα και λοιπα και λοιπα.
Και μετα ξυπνησα, μεσα στον υπνο μου. Δεν υπαρχουν ονειρα.

Λενος Χρηστιδης, Τα χαστουκοψαρα


...υπαρχουν?



Oct 20, 2009

Old Man's Loneliness/Expecting Rain

A painter paints pictures on canvas. But musicians paint their pictures on silence.



www.myspace.com/paintonsilencegr

Oct 5, 2009

Lift you skinny fists, like antennas to heaven

the car's on fire and there's no driver at the wheel
and the sewers are all muddied with a thousand lonely suicides
and a dark wind blows

the government is corrupt
and we're on so many drugs
with the radio on and the curtains drawn

we're trapped in the belly of this horrible machine
and the machine is bleeding to death

the sun has fallen down
and the billboards are all leering
and the flags are all dead at the top of their poles

it went like this:

the buildings tumbled in on themselves
mothers clutching babies picked through the rubble
and pulled out their hair

the skyline was beautiful on fire
all twisted metal stretching upwards
everything washed in a thin orange haze

i said: "kiss me, you're beautiful -
these are truly the last days"

you grabbed my hand and we fell into it
like a daydream or a fever

we woke up one morning and fell a little further down -
for sure it's the valley of death

i open up my wallet
and it's full of blood




GYBE - dead flag blues

Death is the road to awe

..listen. He said that if they dug his father's body up, it would be gone. They planted a seed over his grave. The seed became a tree. Moses said his father became a part of that tree. He grew into the wood, into the bloom. And when a sparrow ate the tree's fruit, his father flew with the birds. He said... death was his father's road to awe. That's what he called it. The road to awe.

listening to: Atlantis - Carpe Omnium - We are almost there..



Don't worry.. we are almost there

Eternal Sunshine

Asleep is the rose, in tired innocence dreaming time away. Secure in the comfort of slumbers faint embrace. Blissfully ignorant, unaware of the imminence. Recurring memories emerge from the deep of old secrets unforgotten sleep. They sink beneath the surface just long enough for you to breathe. Then return to choke you when you wake up alone. Shredded inside there's one place left to turn. A long-term problem, a temporary remedy, but fuck it all anyway you can pretend to be happy. So many years of pathetic lies, empty promises and unfulfilled dreams are scattered like dust into the winds. Looking for the sun that eclipsed behind black feathered wings. Tomorrow never comes, there was only ever one day but now it's too late.

Anathema, Judgement