Dec 28, 2011

Καλημέρα λοιπόν



Aυτό δεν είναι επάγγελμα .. είναι λειτούργημα.
Πίνεις αλκοόλ για να ξεχάσεις και καφέ για να θυμηθείς..., και σου κλέβουν όλη την δόξα οι barmen, οι χλεχλέδες.
Το bar ειναι η ψυχολογική τουαλέτα, σου πετάνε στον αέρα τα παγάκια και τα μπουκάλια για να ζαλιστείς και να ξεράσεις πιο εύκολα τα υπαρξιακά σου..., ενώ το καφέ..
το καφέ είναι ο καθρέφτης πάνω από τον νιπτήρα κάθε πρωί, έτσι ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών..,
η καλημέρα.

Oct 28, 2011

Εν ολίγοις, είμαστε ένας στρατός ονειροπόλων, και γι’ αυτό είμαστε αόρατοι. Πως μπορούμε να μην νικήσουμε, με αυτή τη φαντασία μας να ανατρέπει τα πάντα;




Όταν ήρθε μια εποχή που το τυρί άρχισε να λιγοστεύει επικίνδυνα, μαζεύτηκαν ως συνήθως όλες οι γάτες μαζί για να βρουν λύση στο πρόβλημα. Τα πράγματα ήταν ακόμα πιο δύσκολα γιατί εν τω μεταξύ είχαν σηκώσει κεφάλι και τα ποντίκια και ζητούσαν το μερίδιο που τους αντιστοιχούσε από τα αποθέματα. Στην μεγάλη αίθουσα συνεδριάσεων υπήρχε μεγάλη αναταραχή, αντεγκλήσεις, νυχιές, δαγκώματα, χαμός.

«Κάτω τα χεριά από τα ποντίκια! Είμαστε όλοι ζώα!» νιαούριζαν ακίνδυνα όσοι κάθονταν αριστερά.
«Τα θεμελιώδη δικαιώματα των ποντικιών είναι άμεση συνάρτηση των γατίσιων συμφερόντων» πετούσαν την φαντεζί αρλούμπα τους, όπως πάντα, οι γάτες του κέντρου.
«Εδώ δεν έχουμε να φάμε εμείς, θα ταΐζουμε και τα ποντίκια τώρα; Να φύγουν, να πάνε αλλού!» ούρλιαζαν τα κωλόγατα από τη δεξιά πλευρά της αίθουσας.

Το προεδρείο κοιτούσε με απάθεια. Έτσι κι αλλιώς, οι αποφάσεις ήταν ήδη ειλημμένες: Τα ποντίκια φυσικά δεν είχαν καμία ελπίδα. Με τα νέα μετρά, όμως, θα έμεναν και ένα σωρό ξεκρέμαστες, και αυτό μπορεί να οδηγούσε σε γενικότερες αναταραχές. Ο κεραμιδόγατος δημόσιας τάξης κοίταξε τον πρόεδρο της συνέλευσης και, από το βλέμμα που εισέπραξε, κατάλαβε ότι είχε έρθει η ώρα να ενεργοποιηθεί για άλλη μια φορά η προαιώνια, κατάπτυστη, ανίερη συμμαχία.
Σήκωσε το τηλέφωνο, κάλεσε τον αριθμό, και μια τραχιά φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής απάντησε:
«Γαβ;»

K.A.

Jul 2, 2011

- Πόσα; - Πέντε. - Τι πέντε; - Τι πόσα;

- Πόσα;
- Πέντε.
- Τι πέντε;
- Τι πόσα;




Είναι σωστό όταν γίνονται σημαντικά πράγματα γύρω σου να τα παρακολουθείς και να τα νιώθεις, να μη τα αφήνεις να προσπερνάνε...

Λ.Χ.

May 22, 2011

And our prisons look like malls

Την πρωτη μερα βγηκαν πρωι-πρωι στην Ομονοια πιτσιρικια, ανεργοι νεοι και απολυμενοι μεσηλικες, σπασν τη μιση πλατεια και με τα μπετα κατεβασαν οτι τζαμαρια βρηκαν μπροστα τους. Το μεσημερι πηραν σειρα εξαθλιωμενοι συνταξιουχοι, εσπασαν την αλλη μιση πλατεια και την επεσαν με τα μπετα στους μπατσους. Και το απογευμα, καμια πενηνταρια μεταναστες βγηκαν απο τα στενα και μαζεψαν οτι μπετον ειχε απομεινει και οποιον παρει ο Χαρος.
Και εμεινε στην πλατεια μονο χωμα.

Τη δευτερη μερα το πρωι βγηκε μια γιαγια με μαυρο μαντηλι και τις τσεπες της ποδιας της γεματες σπορους, και αρχισε να τους σπερνει στην πλατεια, αδιαφορωντας για τα απορημενα βλεμματα των γυρω.
Και το απογευμα πηρε να ψιχαλιζει.

Την τριτη μερα το πρωι, ολη η πλατεια ειχε πρασινισει. Οι περα- στικοι σταματουσαν, κοιτουσαν, και απορουσαν πως, αφου ηταν τοσο απλο, κανεις δεν ειχε σκεφτει να το κανει μεχρι σημερα...

Κ.Α.
mov magazine

And our schools look like prisons
And our prisons look like malls
And downtown just a sick parade
Where no one cares at all

Apr 9, 2011

Είναι αυτοί.. εγώ Λοστρέ

Έμεινε ακίνητος να κοιτάει τον κάμπο. Κοιτούσε από μακριά. Όλους αυτούς τους ανθρώπους που ζουν στο προσωπικό τους σύμπαν και δεν βλέπουν παρά μόνο τον εαυτό τους.
-Και δε μας επηρεάζουν;
Αναρωτιόταν ακίνητος τέλεια στην άκρη του βράχου.
-Όχι!
Απαντούσε μονολεκτικά στον εαυτό του.
-Εμείς τους βλέπουμε, τους παρατηρούμε, βγάζουμε συμπεράσματα. Αυτοί όχι. Αυτοί βλέπουν μόνο το γαμάτο, αυτάρκη, τέλειο εαυτό τους.



Ζούμαρε πάνω τους. Τους κοιτούσε πια από πολύ κοντά. Έβλεπε μέσα στα σπίτια, στα αυτοκίνητα, έβλεπε παντού. Έβλεπε αυτούς. Καθισμένους μπροστά στην τηλεόραση τους, σιωπηλούς, δύσθυμους, έτοιμους. Ποιοι είναι όλοι αυτοί, που όταν φεύγουν από το σαλόνι τους, μένει το βαθούλωμα στον καναπέ τους; Τι είναι όλοι αυτοί; Είναι αυτοί που πλημμυρίζει το σπίτι τους και αντί να το καθαρίσουν σκέφτονται μόνο να ρίξουν την κυβέρνηση. Μπορεί να βουλιάζω στη λάσπη, αλλά θα τους εκδικηθώ. Όλους. Ποιους; Κάποιους. Κάποιον. Γιατί; Έτσι. Είναι αυτοί που παρακολουθούν το βουλωμένο από τα φύλλα λούκι που αυτοί δεν καθάρισαν, να πλημμυρίζει την περιουσία τους, την περιουσία τους, το σπιτάκι τους χωρίς να κάνουν τίποτα, μόνο «φορτώνουν» και «φορτώνουν», «Γαμημένε πρωθυπουργέ, θα σε γαμήσω να μάθεις, κι εσένα και τους Αμερικάνους και τους Παναθηναϊκούς, εσύ θα πληρώσεις για το κακό που με βρήκε γιατί εσύ φταις». 


Είναι αυτοί που στη χειρότερη χιονοθύελλα των τελευταίων εκατόν πενήντα ετών ξεκινούν για εκδρομούλα με την οικογένεια και χωρίς αντιολισθητικές αλυσίδες παρακάμπτοντας τις ικεσίες των μετεωρολόγων με το επιχείρημα «Γάμησε τους, μωρέ, τι ξέρουν οι μαλάκες, εγώ έχω κανονίσει Σαββατοκύριακο κυνήγι και να παν’ να γαμηθούν όλοι, κάνε αυτό που σου λέω γυναίκα, μη σε πάρει κι εσένα ο διάολος» και μετά τους βρίσκουν παγωμένους σε υψόμετρο τριών χιλιάδων μέτρων να γαμοσταυρίζουν το γαμημένο Υπουργό Καιρού. 


Είναι αυτοί που θα κάνουν αυτό που θέλουν για να δείξουν σε όλους ότι τους γράφουν στ’ αρχίδια τους, ότι «Εγώ θα τους γράψω όλους γιατί εγώ γαμώ τον καιρό, τη φύση, τον κόσμο όλο και όλους όσοι δεν είναι Εγώ, δηλαδή όλους, γιατί Εγώ είμαι Εγώ». «Ε, Εσύ είσαι παγωμένος και πλημμυρισμένος, μαλάκα». Είναι αυτοί που επιβεβαιώνονται γαμώντας τις γυναίκες των «κολλητών» τους, όχι γιατί τις ερωτεύτηκαν –πράγμα θεμιτό–, αλλά για να βλέπουν τον «κολλητό» από ψηλά, λίγο πιο ψηλά. 


Είναι οι τσαμπουκάδες βαρύμαγκες που σε περίπτωση κινδύνου εξαφανίζονται ως διά μαγείας, οι «Κρατάτε με, μην τον σκίσω», είναι οι παιχταράδες με τα μπεγλέρια και τα κομπολόγια και τον φραπέ και το τάβλι και το ύφος ασήκωτου γαμιά, που αν τους αφαιρέσεις τα μπεγλέρια, τα κομπολόγια, τον φραπέ, το τάβλι και το ύφος ασήκωτου γαμιά δε θα μείνει τίποτα, «πουφ», αέρας, θα εξαφανιστούν σαν να μην υπήρξαν καθόλου και ποτέ και καθόλου. 


Είναι οι γκόμενες που δεν μπορούν να φανταστούν την ύπαρξη τους χωρίς τον γκόμενο-φαλλό, που δεν υπάρχουν καν χωρίς τον παιχταρά τους, που δεν έχουν φίλους, ζωή, ενδιαφέροντα, μόνο το ασαφές –γραμμένο στο DNA τους– όνειρο της κυρίας του κυρίου, που με το βαμμένο νύχι χτυπά νευρικά το δερμάτινο τιμόνι του Τσερόκι περιμένοντας στο φανάρι με τέρμα το λαϊκό ίνδαλμα στο πειρατικό σιντί ενώ με την άκρη του ματιού της προκαλεί τον λεβέντη που μαρσάρει από δίπλα. 


Είναι αυτοί που εξαντλούν τη μόρφωση τους σε περισπούδαστα ιλουστρασιόν βιβλία του τύπου Πλατωνισμό-Μαρξισμός-Φροϋδισμός-Καπιταλισμός: Είκοσι αιώνες φιλοσοφία σε εκατό σελίδες, και που μετά από την εμβριθή ανάγνωση τους καταθέτουν απόψεις όπως: «Η φιλοσοφία είναι συστηματικοποίηση ιδεών». Ναι, ε; Ε, ναι λοιπόν είναι. Και; Μετά; 


Είναι οι γκόμενες που εξαντλούν την ευαισθησία τους στην αγορά σιντί κομψευόμενων λιμοκοντόρων τραγουδιστών-τραγουδοποιών οι οποίοι ψιλοχαριετίζονται –χαλαρά– με μαλλί κομμωτηρίου ατημέλητο, γιατί «Στ’ αρχίδια μου η εμφάνιση, μωρέ, το ροκ είναι τρόπος ζωής», και με άσπρες πουκαμίσες ψιλοτσαλακωμένες τραγουδούν, ποθοκλείνοντας τα μάτια, στίχους όπως:
Η καρδιά της ψυχής
κι η ψυχή της καρδιάς
σ’ αγαπώ
μ’ αγαπάς
χαμογελώντας αθώα και γλυκά και οδηγώντας τις ψαγμένες θαυμάστριες σε αισθαντικές ονειρώξεις.


Είναι αυτοί που χάνουν τον ουρανό με τ’ άστρα όταν εξαφανίζεται η περιουσία τους στο Χρηματιστήριο και φταίνε οι άλλοι, λες και δεν την έβαλαν οι ίδιοι με τα χεράκια τους και μάλιστα κομπάζοντας για την εμπνευσμένη κίνηση τους. Είναι αυτοί που διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους για το πόσο ξεφτίλα είναι η τηλεόραση και τους τρέχουν τα σάλια όταν πετύχουνε καμία στραβοδόντα σιλικονόβυζη σελέμπριτι στο τοπικό κωλάδικο, αυτοί που άμα βγει στο γυαλί ένας τυχαίος μαλάκας και πει ότι η μάνα τους είναι ένα αιμοσταγές κτήνος, θ’ αντιμετωπίζουν στο εξής τη μανούλα τους που τους μεγάλωσε με το γάλα της ως γαμημένο αιμοβόρο παλιόσκυλο, ως φορέα πανώλης, ως λυσσασμένο κομουνιστή, ομοφυλόφιλο, πρεζάκια, σατανιστή, τρομοκράτη, Σκοπιανό, αράπη, ό,τι τέλος πάντων επιλέξει ο ειδήμων στο γυαλί, αυτοί που γκρεμίζεται η γη κάτω από τα πόδια τους όταν η ποδοσφαιρική ανώνυμη εταιρεία ενός επιχειρηματία «τρώει μία πεντάρα» από την αντίστοιχη επιχείρηση ενός παρόμοιου επιχειρηματία και όλοι αυτοί οι επιχειρηματίες ζουν καλά και ευτυχισμένα μεταξύ τους ενώ οι οπαδοί των επιχειρήσεων τους αλληλοδέρνονται, αλληλοκαίγονται, αλληλοσφάζονται για μία ιδέα, για μία φανέλα, για μία σημαία με το λογότυπο της εταιρείας, είναι αυτοί που δεν χτίζουν συναισθηματικές σχέσεις αλλά «Μάνα των παιδιών μου, μαγείρισσα, υπηρέτρια», που δεν έχουν φίλους αλλά αυλικούς, κόλακες και ισοπαιχταράδες που στην καλύτερη περίπτωση μοιράζονται τις ίδιες απόψεις και μερικές φορές τις γυναίκες τους, αυτοί που δεν μπορούν να μείνουν μόνοι τους ούτε για ένα λεπτό, «οι άνθρωποι του πλήθους», που δεν έχουν να πουν τίποτα στον εαυτό τους, που δεν περνάνε καλά μαζί του, που δεν τον αντέχουν, που χρειάζονται πάντα κάποιον, κάποια ή κάποιους γύρω τους για να υπάρχουν.


Είναι  αυτοί που «Δε μασάνε», «Δεν κωλώνουν», «Δεν ψαρώνουν», «Δεν καταλαβαίνουν Χριστό, βρε αδερφέ», αυτοί που «Τα παίρνουν στο κρανίο (και χωρίς το “στο”)», αυτοί που «Άμα τους τη δώσει, γαμάνε και δέρνουνε», αυτοί που αγοράζουν το «καλύτερο και φθηνότερο», το «γρηγορότερο και οικονομικότερο», το «τελευταίας τεχνολογίας», αυτό που «Δεν υπάρχει», το ηλεκτρικό πατατόμετρο, τον υδραυλικό καρπουζοκόφτη, τις αθόρυβες μασαζοπαντούφλες, αυτό που δεν έχει ο γείτονας, ο «κολλητός», αυτό που δεν έχει κανένας παρά μόνον αυτός. Αυτός και μερικά εκατομμύρια μαλάκες σαν κι αυτόν σκορπισμένοι σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου τούτου. 


Είναι αυτά τα πλάσματα γύρω μας που επικαλούνται τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη ως απόδειξη της δικής τους ανωτερότητας, απορρίπτοντας ακόμα και την αμυδρή πιθανότητα ύπαρξης –έστω ενεργητικής– ομοφυλοφιλίας στην Αρχαία Ελλάδα, αυτοί οι ίδιοι που πραγματικά πιστεύουν ότι ο Μεγαλέξανδρος ήταν ο μόνος από τους μεγάλους κατακτητές της ιστορίας που έφτασε στην άκρη του κόσμου χωρίς να πειράξει ούτε μυρμήγκι απ’ όπου πέρασε, ιδρύοντας Πολιτιστικούς Συλλόγους και Μέγαρα Μουσικής στα πανευτυχή και αλαλάζοντα χωριά της Ασίας. 


Είναι αυτοί που ξέρουν από πολιτική, ποδόσφαιρο, τέχνη, οικονομία, οικολογία, φιλοσοφία, ιστορία, μπάσκετ και σεξ. Ξέρουν τα πάντα, απόλυτα, εμπιστέψου τους. Ξέρουν τα πάντα «εκ των έσω», χωρίς να έχουν εμβαθύνει ούτε για μία στιγμή ακόμα και στο πιο ασήμαντο θέμα, απορροφώντας πληροφορίες από «ενημερωτικές» εκπομπές αναλφάβητων ειδικών που με τη σειρά τους απορροφούν πληροφορίες και γνώσεις από λάιφ στάιλ σούπερ γουάου περιοδικά και εφημερίδια όπως ακριβώς η μύγα ρουφάει τα σκατά. Είναι οι «Μου αρέσει ο Μαρξισμός, αλλά επί χούντας περνάγαμε ωραία», οι «Κοίτα, φίλε, η Τέχνη πέθανε μετά την Αρχαία Ελλάδα. Τότε φτιάχνανε γαμιστερά αγάλματα, όχι μαλακίες», οι «Έλα, μωρέ, δεν τα ξέρεις τώρα, τα ‘χουνε κάνει πλακάκια οι Αμερικάνοι με τους Εβραίους και τους Ρώσους και τους Κινέζους για να γαμήσουνε την Ελλαδίτσα, μια ζωή τα ίδια, μας φοβούνται, αλλά θα τους γαμήσουμε», οι «Η γυναίκα είναι ίση με τον άντρα, αλλά χωρίς τον πούτσο μου είναι ένα αρχίδι».


Είναι αυτοί…

Mar 31, 2011

Stumble then... Rise on some awkward morning





Ήμουν λέει σε μια πορεία που έπεφταν πέτρες και δακρυγόνα και, ενώ όλοι οι υπόλοιποι διαδηλωτές ήταν πεζοί, εγώ πήγαινα με το παπάκι και φορούσα το κράνος μου. Και μου την πέφτουν οι μπάτσοι να με συλλάβουν για παράβαση του κουκουλώνομαι, και τους λέω ότι δεν γίνεται να μην φαράω κράνος γιατί οδηγάω μηχανή και θα με γράψει η Τροχαία. 

Οι μπάτσοι για μια στιγμή κολλάνε, μετά το συζητάνε λίγο μεταξύ τους και στο τέλος φωνάζουν τον επικεφαλή. Του εξηγούν το πρόβλημα, εκείνος το σκάφτεται, όσο μπορεί,  και τελικά αποφασίζει να ενημερώσει τον διοικητή. Για να μην τα πολυλογούμε, ο διοικητής ενημερώνει τα κεντρικά, τα κεντρικά ενημερώνουν το υπουργείο, και ο υπουργός φέρνει το όλο θέμα στο υπουργικό συμβούλιο.

Παγιδευμένη μεταξύ δυο αλληλοσυγκρουόμενων κανόνων και αδυνατώντας  να βρει μια αξιόπιστη λύση, η κυβέρνηση καταρρέει λογά της ενδογενούς ηλιθιότητας των νομών της....

Ανοίγω τα μάτια, έχει ξημερώσει.

Μήπως τελικά αρκεί ένα μικρό βραχυκύκλωμα για να "πέσει" όλο το σύστημα;