Remember me as a time of day

"I've heard that there's a kind of bird without legs that can only fly and fly, and sleep in the wind when it is tired. The bird only lands once in its life... that's when it dies." 

 - What day's today? 

 - 16th. 

 - 16th... April the 16th. At one minute before 3pm on April the 16th, 1960, you're together with me. Because of you, I'll remember that one minute. From now on, we're friends for one minute. This is a fact, you can't deny. It's done.

    

I always thought one minute flies by. But sometimes it really lingers on. Once, a person pointed at his watch and said to me, that because of that minute, he'd always remember me. It was so charming listening to that. But now I look at my watch and tell myself that I have to forget this man starting this very minute. 

"I used to think there was a kind of bird that, once born, would keep flying until death. The fact is that the bird hasn't gone anywhere. It was dead from the beginning."

Days of being wild

Lets have a dream which isn't under control

Let's suppose you were able every night to dream any dream you wanted to dream, and that you could for example have the power within one night to dream 75 years of time, or any length of time you wanted to have.

And you would naturally as you began on this adventure of dreams, you would fulfill all your wishes.
You would have every kind of pleasure you could concieve.

And after several nights of 75 years of total pleasure each, you would say:
 "well, that was pretty great, but now lets umm, lets have a surprise."

Lets have a dream which isn't under control.
Where something is going to happen to me that I don't know what it's going to be. And you would dig that and come out of that and say:
"wow that was a close shave, wasn't it?"

And then you would get more and more adventurous and you would make further and further gambles as to what you would dream, and finally you would dream where you are now.

You would dream the dream of living the life that you are actually living today.

Alan Watts - The Nature of Consciousness 

These hands could've moved mountains

Please believe
In labor and hope and joy
'Cause like a little boy I have destroyed.., hope and joy
And lately I dream about angels with molotovs
And nightly they fist me wrists like tender trucks

The community is sick
And the community is blind
And it's colder than Poland
And the sun is not shining here
And we're tangled in the shit of each other's ruined affairs

Half of us are faking
And the other half is tired and scared

Όμως τ’ αφήσαμε για αύριο… Για να πάμε που;

Η ζωή μας μια φορά μας δίνεται. Άπαξ, που λένε. Σαν μια μοναδική ευκαιρία. Τουλάχιστον μ'αυτήν την αυτόνομη μορφή της δεν πρόκειται να ξαναυπάρξουμε ποτέ.

"Κι εμείς τι την κάνουμε ρε, αντί να την ζήσουμε; Τι την κάνουμε;"

Την σέρνουμε από δω κι από κει δολοφονώντας την. Οργανωμένη κοινωνία, οργανωμένες ανθρώπινες σχέσεις. Μα αφού είναι οργανωμένες πως είναι σχέσεις;

Σχέση, σημαίνει συνάντηση, σημαίνει έκπληξη, σημαίνει γέννα συναισθήματος. Πως να οργανώσεις τα συναισθήματα;

Έτσι, με αυτήν την παλιοεφεύρεση που τη λένε ρολόι, σπρώχνουμε τις ώρες και τις μέρες μας σαν να είναι βάρος. Και μας είναι βάρος. Γιατί δεν ζούμε, κατάλαβες;

Όλο κοιτάμε το ρολόι, να φύγει κι αυτή η ώρα, να φύγει κι αυτή η μέρα, να έρθει το αύριο και πάλι φτου κι απ΄ την αρχή. Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών. Σε σκοτωμένες ώρες που τις θάβουμε μέσα μας. Μέσα στις σπηλιές του είναι μας. Στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας. Και τις μπαζώνουμαι με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν αξίες, σαν ανάγκες, σαν ηθική, σαν πολιτισμό.

Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών. Αφήνουμε τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά πράγματα όπως να παίξουμε και να κουβεντιάσουμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα. Να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας. Να κάνουμε έρωτα, να απολαύσουμε τη φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος. Να κατεβούμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και τον διπλανό μας.

Όλα, όλα τα αφήσαμε για το αύριο που δε θα 'ρθει ποτέ.. Μόνο όταν ο θάνατος χτυπήσει κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο πονάμε, γιατί συνήθως σκεφτόμαστε πως θέλαμε να του πούμε τόσα σημαντικά πράγματα. Όπως πόσο τον αγαπούσαμε, πόσο σημαντικός ήταν για μας.

Όμως τ’ αφήσαμε για αύριο… Για να πάμε που;

Aφού ανατέλλει, δύει ο ήλιος και δεν πάμε πουθενά αλλού, παρά στο θάνατο. Κι εμείς οι μαλάκες αντί να κλαίμε το δειλινό γιατί χάθηκε άλλη μια μέρα από τη ζωή μας, χαιρόμαστε. Ξέρεις γιατί;
Γιατί η μέρα μας είναι φορτωμένη με οδύνη, αντί να είναι μια περιπέτεια. Μια σύγκρουση με τα όρια της ελευθερίας μας. Την καταντήσαμε ένα καθημερινό χωρίς καμιά ελπίδα ανάστασης θάνατο…

Διότι αυτός είναι ο θάνατος.

Ο άλλος, όταν γεράσουμε σε αρμονία και ελευθερία με τον εαυτό μας, όταν δηλαδή παραμένουμε εμείς, δεν είναι θάνατος, είναι μετάβαση. Είναι διάσπαση σε μύριες άλλες ζωές στις οποίες αν εδώ σε τούτη τη μορφή ζωής είσαι ζωντανός, αν δεν δολοφονήσεις την ουσία σου, εκεί θα δώσεις χάρη κι ομορφιά.

Όπως η Μαρία, που φούνταρε προχτές από την ταράτσα για να μην πεθάνει. Ήρθανε να την πάρουνε. Και η Μαρία, είπε το όχι με τον πιο αμετάκλητο τρόπο. Πήγαμε στην κηδεία της κι εκεί άκουσα τον παπά να λέει:

«Χους ει και εις χουν απελεύσει…»

Και τότε κατάλαβα πως η Μαρία σώθηκε. Του χρόνου, όλα τα στοιχεία της που τα κράτησε ζωντανά σε τούτη την μορφή ζωής θα γίνουν πανσέδες. Δέντρα. Πουλιά. Ποτάμια...

Χρόνης Μίσσιος

Το μέλλον είναι τώρα.

Η κοινωνία δεν είναι μονάχα το σύνολον, αλλά και το άτομον. Ας χαράξει λοιπόν ο καθένας τον προσωπικό του δρόμο, και κει ν' ανταμώσουμε, στη ζωή, όχι στο μέλλον. Γιατί το μέλλον δεν είναι οι ανθρώπινες δεκαετίες, αλλά η κάθε στιγμή που περνά. κι ο χρόνος είναι τόσο πυκνός όσο η ανάσα, η μέρα μια αιωνιότητα - αν καταφέρεις να ζεις για το παρόν και όχι για το μέλλον.

Αν μπορούσαμε να ξέρουμε το μέλλον, τι νοστιμιά θα είχε η ζωή; Ο άνθρωπος είναι ευλογημένος να μη γνωρίζει το μέλλον, για να χαίρεται το παρόν - άλλο αν ο λευκός άνθρωπος το γύρισε ανάποδα: να βασανίζεται στο παρόν, εν ονόματι ενός μέλλοντος που δε γνωρίζει.
Το μέλλον είναι τώρα.

Οι επαναστάσεις, μεσιέ, δε γίνονται με μοιρογνωμόνιο, γίνονται με όνειρα, με την εκρηκτική απελευθέρωση του έρωτα και την αποδιοργάνωση της τάξης. Είναι ένα προσωπικό μονοπάτι απεξάρτησης. Πουθενά δεν υπάρχει τάξη στο σύμπαν, γιατί η τάξη σημαίνει ορισμένο μέγεθος, χώρο και χρόνο, στασιμότητα, έννοιες ανύπαρκτες για το σύμπαν 

Αποσπάσματα από "το κλειδί είναι κάτω από το γεράνι" του Χ. Μίσσιου   

ΣΕΞ

Ο Σωτήρης, στο μεταξύ, περπατούσε σε μια μεγάλη αλάνα κρατώντας από το χέρι τη Φραντσέσκα (σεξ). Στα αριστερά και δεξιά του δρόμου, υπήρχαν κομμένοι κορμοί δέντρων και κάτω ο δρόμος ήταν γεμάτος πριονίδι (σεξ). Λίγο παρακάτω συναντήσανε κάποιους ξυλοκόπους, που κουβαλούσαν χαρούμενοι ξύλα τραγουδώντας το "I'm a lumberjack and I'm OK" (σεξ). Και μετά, όλο και περισσότεροι κορμοί δέντρων και άλλοι ξυλοκόποι και ακόμα περισσότερο πριονίδι (σεξ). 

Και ξαφνικά, βρέθηκαν μπροστά στο Palais de Sports του Φαλήρου, το στάδιο-παντόφλα, όπου ο Αργύρης Καμπούρης με δύο βολές στιγμάτισε (μαζί με το Τσέρνομπιλ και το "Τσάλεντζερ") μια ολόκληρη γενιά (σεξ). Οι φαινομενικά άσχετες μεταξύ τους εικόνες απέκτησαν ξαφνικά νόημα όταν ο Σωτήρης σήκωσε το βλέμμα του και διάβασε τη μεγάλη ταμπέλα:

 "Σ.Ε.Ξ. - Στάδιο Ειρήνης και Ξυλείας"

Κωστάκης Ανάν

 

Εσύ με ποιόν είσαι;

Τα βράδια κάθομαι μέσα. Είναι πολύ καλύτερα. Έφαγα πολλές νύχτες να χαιρετάω με ευγένεια διάφορους βλάκες που κατά γενική ομολογία θα ήθελα να φτύνω. Στολισμένος, παρμουφαρισμένος, ωραιότατος. "Καλησπέρα σας", "Τι γίνεται, Αποστόλη;", "Καληνύχτα σας", "Καληνύχτα, Αποστόλη", τέτοια ωραία. Τα λεφτά ήταν το ζητούμενο και ήταν καλά, όμως αν για κάθε πόρτα αντιστοιχεί ένα δωμάτιο, για κάθε πορτιέρη αντιστοιχούν πολλοί ίδιοι, φιλικοί, άχρηστοι άνθρωποι, πολλές ίδιες, φιλικές, άχρηστες καλησπέρες. Στην αρχή είναι ωραία. Έχει πολλά ωραία κορίτσια, που δείχνουν να σε συμπαθούν, και πολλά ωραία λεφτά, που δείχνουν να σου χαμογελάνε. Μετά είνα το ίδιο. Ωραία αλλά το ίδιο.