Την πρωτη μερα βγηκαν πρωι-πρωι στην Ομονοια πιτσιρικια, ανεργοι νεοι και απολυμενοι μεσηλικες, σπασν τη μιση πλατεια και με τα μπετα κατεβασαν οτι τζαμαρια βρηκαν μπροστα τους. Το μεσημερι πηραν σειρα εξαθλιωμενοι συνταξιουχοι, εσπασαν την αλλη μιση πλατεια και την επεσαν με τα μπετα στους μπατσους. Και το απογευμα, καμια πενηνταρια μεταναστες βγηκαν απο τα στενα και μαζεψαν οτι μπετον ειχε απομεινει και οποιον παρει ο Χαρος.
Και εμεινε στην πλατεια μονο χωμα.
Τη δευτερη μερα το πρωι βγηκε μια γιαγια με μαυρο μαντηλι και τις τσεπες της ποδιας της γεματες σπορους, και αρχισε να τους σπερνει στην πλατεια, αδιαφορωντας για τα απορημενα βλεμματα των γυρω.
Και το απογευμα πηρε να ψιχαλιζει.
Την τριτη μερα το πρωι, ολη η πλατεια ειχε πρασινισει. Οι περα- στικοι σταματουσαν, κοιτουσαν, και απορουσαν πως, αφου ηταν τοσο απλο, κανεις δεν ειχε σκεφτει να το κανει μεχρι σημερα...
Κ.Α.
mov magazine
And our schools look like prisons
And our prisons look like malls
And downtown just a sick parade
Where no one cares at all
Έμεινε ακίνητος να κοιτάει τον κάμπο. Κοιτούσε από μακριά. Όλους αυτούς τους ανθρώπους που ζουν στο προσωπικό τους σύμπαν και δεν βλέπουν παρά μόνο τον εαυτό τους.
-Και δε μας επηρεάζουν;
Αναρωτιόταν ακίνητος τέλεια στην άκρη του βράχου.
-Όχι!
Απαντούσε μονολεκτικά στον εαυτό του.
-Εμείς τους βλέπουμε, τους παρατηρούμε, βγάζουμε συμπεράσματα. Αυτοί όχι. Αυτοί βλέπουν μόνο το γαμάτο, αυτάρκη, τέλειο εαυτό τους.
Ζούμαρε πάνω τους. Τους κοιτούσε πια από πολύ κοντά. Έβλεπε μέσα στα σπίτια, στα αυτοκίνητα, έβλεπε παντού. Έβλεπε αυτούς. Καθισμένους μπροστά στην τηλεόραση τους, σιωπηλούς, δύσθυμους, έτοιμους. Ποιοι είναι όλοι αυτοί, που όταν φεύγουν από το σαλόνι τους, μένει το βαθούλωμα στον καναπέ τους; Τι είναι όλοι αυτοί; Είναι αυτοί που πλημμυρίζει το σπίτι τους και αντί να το καθαρίσουν σκέφτονται μόνο να ρίξουν την κυβέρνηση. Μπορεί να βουλιάζω στη λάσπη, αλλά θα τους εκδικηθώ. Όλους. Ποιους; Κάποιους. Κάποιον. Γιατί; Έτσι. Είναι αυτοί που παρακολουθούν το βουλωμένο από τα φύλλα λούκι που αυτοί δεν καθάρισαν, να πλημμυρίζει την περιουσία τους, την περιουσία τους, το σπιτάκι τους χωρίς να κάνουν τίποτα, μόνο «φορτώνουν» και «φορτώνουν», «Γαμημένε πρωθυπουργέ, θα σε γαμήσω να μάθεις, κι εσένα και τους Αμερικάνους και τους Παναθηναϊκούς, εσύ θα πληρώσεις για το κακό που με βρήκε γιατί εσύ φταις».
Είναι αυτοί που στη χειρότερη χιονοθύελλα των τελευταίων εκατόν πενήντα ετών ξεκινούν για εκδρομούλα με την οικογένεια και χωρίς αντιολισθητικές αλυσίδες παρακάμπτοντας τις ικεσίες των μετεωρολόγων με το επιχείρημα «Γάμησε τους, μωρέ, τι ξέρουν οι μαλάκες, εγώ έχω κανονίσει Σαββατοκύριακο κυνήγι και να παν’ να γαμηθούν όλοι, κάνε αυτό που σου λέω γυναίκα, μη σε πάρει κι εσένα ο διάολος» και μετά τους βρίσκουν παγωμένους σε υψόμετρο τριών χιλιάδων μέτρων να γαμοσταυρίζουν το γαμημένο Υπουργό Καιρού.
Είναι αυτοί που θα κάνουν αυτό που θέλουν για να δείξουν σε όλους ότι τους γράφουν στ’ αρχίδια τους, ότι «Εγώ θα τους γράψω όλους γιατί εγώ γαμώ τον καιρό, τη φύση, τον κόσμο όλο και όλους όσοι δεν είναι Εγώ, δηλαδή όλους, γιατί Εγώ είμαι Εγώ». «Ε, Εσύ είσαι παγωμένος και πλημμυρισμένος, μαλάκα». Είναι αυτοί που επιβεβαιώνονται γαμώντας τις γυναίκες των «κολλητών» τους, όχι γιατί τις ερωτεύτηκαν –πράγμα θεμιτό–, αλλά για να βλέπουν τον «κολλητό» από ψηλά, λίγο πιο ψηλά.
Είναι οι τσαμπουκάδες βαρύμαγκες που σε περίπτωση κινδύνου εξαφανίζονται ως διά μαγείας, οι «Κρατάτε με, μην τον σκίσω», είναι οι παιχταράδες με τα μπεγλέρια και τα κομπολόγια και τον φραπέ και το τάβλι και το ύφος ασήκωτου γαμιά, που αν τους αφαιρέσεις τα μπεγλέρια, τα κομπολόγια, τον φραπέ, το τάβλι και το ύφος ασήκωτου γαμιά δε θα μείνει τίποτα, «πουφ», αέρας, θα εξαφανιστούν σαν να μην υπήρξαν καθόλου και ποτέ και καθόλου.
Είναι οι γκόμενες που δεν μπορούν να φανταστούν την ύπαρξη τους χωρίς τον γκόμενο-φαλλό, που δεν υπάρχουν καν χωρίς τον παιχταρά τους, που δεν έχουν φίλους, ζωή, ενδιαφέροντα, μόνο το ασαφές –γραμμένο στο DNA τους– όνειρο της κυρίας του κυρίου, που με το βαμμένο νύχι χτυπά νευρικά το δερμάτινο τιμόνι του Τσερόκι περιμένοντας στο φανάρι με τέρμα το λαϊκό ίνδαλμα στο πειρατικό σιντί ενώ με την άκρη του ματιού της προκαλεί τον λεβέντη που μαρσάρει από δίπλα.
Είναι αυτοί που εξαντλούν τη μόρφωση τους σε περισπούδαστα ιλουστρασιόν βιβλία του τύπου Πλατωνισμό-Μαρξισμός-Φροϋδισμός-Καπιταλισμός: Είκοσι αιώνες φιλοσοφία σε εκατό σελίδες, και που μετά από την εμβριθή ανάγνωση τους καταθέτουν απόψεις όπως: «Η φιλοσοφία είναι συστηματικοποίηση ιδεών». Ναι, ε; Ε, ναι λοιπόν είναι. Και; Μετά;
Είναι οι γκόμενες που εξαντλούν την ευαισθησία τους στην αγορά σιντί κομψευόμενων λιμοκοντόρων τραγουδιστών-τραγουδοποιών οι οποίοι ψιλοχαριετίζονται –χαλαρά– με μαλλί κομμωτηρίου ατημέλητο, γιατί «Στ’ αρχίδια μου η εμφάνιση, μωρέ, το ροκ είναι τρόπος ζωής», και με άσπρες πουκαμίσες ψιλοτσαλακωμένες τραγουδούν, ποθοκλείνοντας τα μάτια, στίχους όπως: Η καρδιά της ψυχής κι η ψυχή της καρδιάς σ’ αγαπώ μ’ αγαπάς χαμογελώντας αθώα και γλυκά και οδηγώντας τις ψαγμένες θαυμάστριες σε αισθαντικές ονειρώξεις.
Είναι αυτοί που χάνουν τον ουρανό με τ’ άστρα όταν εξαφανίζεται η περιουσία τους στο Χρηματιστήριο και φταίνε οι άλλοι, λες και δεν την έβαλαν οι ίδιοι με τα χεράκια τους και μάλιστα κομπάζοντας για την εμπνευσμένη κίνηση τους. Είναι αυτοί που διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους για το πόσο ξεφτίλα είναι η τηλεόραση και τους τρέχουν τα σάλια όταν πετύχουνε καμία στραβοδόντα σιλικονόβυζη σελέμπριτι στο τοπικό κωλάδικο, αυτοί που άμα βγει στο γυαλί ένας τυχαίος μαλάκας και πει ότι η μάνα τους είναι ένα αιμοσταγές κτήνος, θ’ αντιμετωπίζουν στο εξής τη μανούλα τους που τους μεγάλωσε με το γάλα της ως γαμημένο αιμοβόρο παλιόσκυλο, ως φορέα πανώλης, ως λυσσασμένο κομουνιστή, ομοφυλόφιλο, πρεζάκια, σατανιστή, τρομοκράτη, Σκοπιανό, αράπη, ό,τι τέλος πάντων επιλέξει ο ειδήμων στο γυαλί, αυτοί που γκρεμίζεται η γη κάτω από τα πόδια τους όταν η ποδοσφαιρική ανώνυμη εταιρεία ενός επιχειρηματία «τρώει μία πεντάρα» από την αντίστοιχη επιχείρηση ενός παρόμοιου επιχειρηματία και όλοι αυτοί οι επιχειρηματίες ζουν καλά και ευτυχισμένα μεταξύ τους ενώ οι οπαδοί των επιχειρήσεων τους αλληλοδέρνονται, αλληλοκαίγονται, αλληλοσφάζονται για μία ιδέα, για μία φανέλα, για μία σημαία με το λογότυπο της εταιρείας, είναι αυτοί που δεν χτίζουν συναισθηματικές σχέσεις αλλά «Μάνα των παιδιών μου, μαγείρισσα, υπηρέτρια», που δεν έχουν φίλους αλλά αυλικούς, κόλακες και ισοπαιχταράδες που στην καλύτερη περίπτωση μοιράζονται τις ίδιες απόψεις και μερικές φορές τις γυναίκες τους, αυτοί που δεν μπορούν να μείνουν μόνοι τους ούτε για ένα λεπτό, «οι άνθρωποι του πλήθους», που δεν έχουν να πουν τίποτα στον εαυτό τους, που δεν περνάνε καλά μαζί του, που δεν τον αντέχουν, που χρειάζονται πάντα κάποιον, κάποια ή κάποιους γύρω τους για να υπάρχουν.
Είναι αυτοί που «Δε μασάνε», «Δεν κωλώνουν», «Δεν ψαρώνουν», «Δεν καταλαβαίνουν Χριστό, βρε αδερφέ», αυτοί που «Τα παίρνουν στο κρανίο (και χωρίς το “στο”)», αυτοί που «Άμα τους τη δώσει, γαμάνε και δέρνουνε», αυτοί που αγοράζουν το «καλύτερο και φθηνότερο», το «γρηγορότερο και οικονομικότερο», το «τελευταίας τεχνολογίας», αυτό που «Δεν υπάρχει», το ηλεκτρικό πατατόμετρο, τον υδραυλικό καρπουζοκόφτη, τις αθόρυβες μασαζοπαντούφλες, αυτό που δεν έχει ο γείτονας, ο «κολλητός», αυτό που δεν έχει κανένας παρά μόνον αυτός. Αυτός και μερικά εκατομμύρια μαλάκες σαν κι αυτόν σκορπισμένοι σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου τούτου.
Είναι αυτά τα πλάσματα γύρω μας που επικαλούνται τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη ως απόδειξη της δικής τους ανωτερότητας, απορρίπτοντας ακόμα και την αμυδρή πιθανότητα ύπαρξης –έστω ενεργητικής– ομοφυλοφιλίας στην Αρχαία Ελλάδα, αυτοί οι ίδιοι που πραγματικά πιστεύουν ότι ο Μεγαλέξανδρος ήταν ο μόνος από τους μεγάλους κατακτητές της ιστορίας που έφτασε στην άκρη του κόσμου χωρίς να πειράξει ούτε μυρμήγκι απ’ όπου πέρασε, ιδρύοντας Πολιτιστικούς Συλλόγους και Μέγαρα Μουσικής στα πανευτυχή και αλαλάζοντα χωριά της Ασίας.
Είναι αυτοί που ξέρουν από πολιτική, ποδόσφαιρο, τέχνη, οικονομία, οικολογία, φιλοσοφία, ιστορία, μπάσκετ και σεξ. Ξέρουν τα πάντα, απόλυτα, εμπιστέψου τους. Ξέρουν τα πάντα «εκ των έσω», χωρίς να έχουν εμβαθύνει ούτε για μία στιγμή ακόμα και στο πιο ασήμαντο θέμα, απορροφώντας πληροφορίες από «ενημερωτικές» εκπομπές αναλφάβητων ειδικών που με τη σειρά τους απορροφούν πληροφορίες και γνώσεις από λάιφ στάιλ σούπερ γουάου περιοδικά και εφημερίδια όπως ακριβώς η μύγα ρουφάει τα σκατά. Είναι οι «Μου αρέσει ο Μαρξισμός, αλλά επί χούντας περνάγαμε ωραία», οι «Κοίτα, φίλε, η Τέχνη πέθανε μετά την Αρχαία Ελλάδα. Τότε φτιάχνανε γαμιστερά αγάλματα, όχι μαλακίες», οι «Έλα, μωρέ, δεν τα ξέρεις τώρα, τα ‘χουνε κάνει πλακάκια οι Αμερικάνοι με τους Εβραίους και τους Ρώσους και τους Κινέζους για να γαμήσουνε την Ελλαδίτσα, μια ζωή τα ίδια, μας φοβούνται, αλλά θα τους γαμήσουμε», οι «Η γυναίκα είναι ίση με τον άντρα, αλλά χωρίς τον πούτσο μου είναι ένα αρχίδι».
Ήμουν λέει σε μια πορεία που έπεφταν πέτρες
και δακρυγόνα και, ενώ όλοι οι υπόλοιποι διαδηλωτές ήταν πεζοί, εγώ πήγαινα με
το παπάκι και φορούσα το κράνος μου. Και μου την πέφτουν οι μπάτσοι να με συλλάβουν
για παράβαση του κουκουλώνομαι, και τους λέω ότι δεν γίνεται να μην φαράω κράνος
γιατί οδηγάω μηχανή και θα με γράψει η Τροχαία.
Οι μπάτσοι για μια στιγμή κολλάνε, μετά το
συζητάνε λίγο μεταξύ τους και στο τέλος φωνάζουν τον επικεφαλή. Του εξηγούν το πρόβλημα,
εκείνος το σκάφτεται, όσο μπορεί, και τελικά αποφασίζει να ενημερώσει τον
διοικητή. Για να μην τα πολυλογούμε, ο διοικητής ενημερώνει τα κεντρικά, τα κεντρικά
ενημερώνουν το υπουργείο, και ο υπουργός φέρνει το όλο θέμα στο υπουργικό συμβούλιο.
Παγιδευμένη μεταξύ δυο αλληλοσυγκρουόμενων
κανόνων και αδυνατώντας να βρει μια αξιόπιστη λύση, η κυβέρνηση καταρρέει
λογά της ενδογενούς ηλιθιότητας των νομών της....
Ανοίγω τα μάτια, έχει ξημερώσει.
Μήπως τελικά αρκεί ένα μικρό βραχυκύκλωμα
για να "πέσει" όλο το σύστημα;
Ο.. Στράτος εχει καλεσει "μερικους εκλεκτους φιλους" στο σπιτι του αποψε, για να τους ευχαριστησει για την παρουσια τους χθες στην εκδηλωση. Για καποιο λογο ειμαι κι εγω μεσα σε αυτους. Μου συμβαινει συχνα, με συμπαθουν ατομα που εγω μισω ή βαριεμαι και, επειδη εχω τυψεις, δεν τους λεω ποτε τιποτα. Η παρουσια μου στο σπιτι του Στρατου ειναι ενα χερι που τραβαει το καλωδιο και διακοπτει την παροχη ρευματος στο μηχανημα που με κραταει εγκεφαλικα ζωντανο, αλλα τελικα παιρνω τη Γεωργια και πηγαινουμε.
Ειναι οσο χαλια το περιμενα. Ολοι δειχνουν πολυ ευτυχισμενοι στη μιζερια τους και λατρευουν να ειναι προβληματισμενοι, αν και μαλλον ειναι προβληματικοι. Κατι ηξερα που εφερα τη Γεωργια...
Για να σκοτωσω την πληξη και εμπνεομενος απο το περιβαλλον, συνθετω το ακολουθο ποιημα:
"Ειμαι παιδι του σωληνα
του αγωγου αποχετευσης εγγονι
σκατα ειναι γεματη η ζωη μου
σκατα, ρε πουστη μου, σκατα."
Η πληξη γλιτωνει τη δολοφνικη αποπειρα και απειλει οτι θα με κυνηγαει ολη την υπολοιπη βραδια, γι' αυτο που πηγα να της κανω.
Θα βρω την καβα με τα ποτα, θα τη βοηθησω να χασει βαρος και μετα θα απαγγειλω το ποιημα μου μεγαλοφωνα. Φοβαμαι μονο μηπως αρεσει και με καλεσουν να συμμετασχω στην κουβεντα τους...
When the world is sick
Can't no one be well?
But I dreamt we was all beautiful and strong
Αρχισα να ψιλοσυνηθιζω το κρυο και την κακοσμια και σημερα το μεσημερι δοκιμασα και λιγη απο τη σουπα που ετοιμασε ο μαγειρας. Βρηκα μεσα ενα κορδονι, μια πεταλουδα και τρεις βιδες, αλλα δεδομενης της απεριγραπτης γευσης της σουπας προτιμησα να φαω αυτα και να χυσω το υπολοιπο. Ισως φταει το γεγονος οτι ο μαγειρας , ο οποιος ειναι δυσλεκτικος, καθαριζε τις τουαλετες πριν μαγειρεψει και, οταν πηγα προς νερου μου, βρηκα την κουταλα προσκετικα ακουμπισμενη διπλα στην χεστρα και ουτε που θελω να φανταστω τι χρησιμοποιησε για να ανακατεψει την σουπα.
Η ταυτοτητα του εχθρου στο απενταντι χαρακωμα δεν μου ειναι σαφης. Τις λιγες φορες που ειδα εναν-δυο απο αυτους, ηταν καλοντυμενοι και κρατουσαν απο ενα ποτο στο χερι και ενας αλλος μιλαγε στο κινητο του, παιζοντας με τα κλειδια του αυτοκινητου του.
Υπαρχει, ωραια, συναδελφικη ατμοσφαιρα στο χαρακωμα, ολοι μοιραζομαστε τα ιδια πραγματα και, καθως δεν εχουμε τιποτα αλλο εκτος απο τα παμπαλαια, τρισαθλια τουφεκια μας, δεν υπαρχει τιποτα να μοιραστει κανεις και ετσι αποφευγονται εντασεις και κοντρες.
5η ΜΕΡΑ
Το πρωι καταφεραμε να υποκλεψουμε μια συνολια απο τους ασυρματους του εχθρου, αλλα το μονο που ακουσαμε ηταν μια εντονη λογομαχια δυο αξιωματικων σχετικα με το πιο κινητο εχει το χαμηλοτερο παγιο και τις καλυτερες προσφορες.
Που και που ακουμε και κατι εμετικες μουσικες απο το εχθρικο χαρακωμα, σαν καποιος να εβαλε σε ενα μπλεντερ ολη την pop κακογουστια των εικοσι τελευταιων χρονων, την ανακατεψε μετα σε χαμηλη φωτια με beat, και υστερα την πασπαλισε με μπουζουκι και γαρδενιες. Τελος, το ολο μιγμα δοθηκε σε μια οικονομικη συσκευασια προτηγανισμενες πατατες, η οποια εγραψε τους στιχους, και το τελικο αποτελεσμα μας το σερβιρουν ξεδιαντροπα οι απεναντι καθε μερα.
Λυπηθηκα για τον καημενο τον Σταυρο που πηγε προχτες βραδυ στην σκοπια και ξεχασε να παρει μαζι του τις ωτοασπιδες του, με αποτελεσμα να τραυματιστει σοβαρα στο κεφαλι απο μια ομοιοκαταληξια και να κινδυνευει να χασει το χιουμορ του για παντα. Τρεις ωρες του ελεγαν ανεκδοτα οι γιατροι στο χειρουργειο για να τον συνεφερουν, αλλα ακομα δυστυχως δεν εχει διαφυγει τον κινδυνο.
Αυτο που εχω καταλαβει σιγουρα ειναι οτι οι απεναντι εχουν εφημεριδες και τηλεοραση. Χτες αργα. μεσα στην απολυτη ησυχια, ακουστηκε ξαφνικα μια ομαδικη κραυγη "γκοοοοοοοολ!!!" και μου ηρθε να φωναξω "ποσο ειναι το σκορ ρε παιδια;" αλλα κρατηθηκα για να μην τσαλακωσω το επαναστατικο μου προφιλ, που επιβαλλει σαρκασμο και απορριψη προς οτιδηποτε μπορει να γινει μεσο χειραγωγησης του λαου, με το ποδοσφαιρο να ηγειται ολων.
ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΕΡΑ
Ηρθε η μερα της τελικης επιθεσης, η μερα που θα παμε "over the top"!
Εχω μεγαλο αγχος και απο το πρωι τρωω με μανια τα νυχια των συντροφων μου, γιατι τα δικα μου τα σιχαινομαι. Δεν εχω πια αυταπατες, ξερω πολυ καλα ποιον πολεμαμε τοσο καιρο.
Πολεμαμε τους γιαπηδες στην ψυχη και στο μυαλο, πολεμαμε τον προκατασκευασμενο αυθορμητισμο και την ευτυχια των διαφημισεων, τη βλακεια, τις οδηγιες χρησεις για μια καλυτερη ζωη, το "αφου ολοι ετσι κανουν", την παραιτηση και τα αδερφια της, και μερικες φορες πολεμαμε τον κινδυνο να γινουμε σαν αυτους χωρις να το καταλαβουμε.
Το μελλον ειναι βεβαιο. Αυτο προσπαθουμε να αλλαξουμε.
Κοιταζομαστε στα ματια με τους υπολοιπους. Ηρθε η ωρα.
Εχω μαζι μου το walkman και μεσα το "Seek and Destroy" των Metallica, που αγορασα απο εναν λαθρεμπορο αναμνησεων χθες βραδυ.
Φοραω τα ακουστικα και παταω το play...
Κλείνω. Μάτια. Ανοίγω. Μυαλό.Τελειώνεις το σχολείο, λες να ησυχάσεις απ΄όλους αυτούς που σου κάθονται στο σβέρκο και σου λένε τι να πιστεύεις, τι να γνωρίζεις, τι να σκέφτεσαι, τι να μαθαίνεις και πώς να το μαθαίνεις.
Ξυπνάς το πρωί, πας στη δουλειά κι είναι διάφοροι τύποι που σου λένε τι να κάνεις, πώς να φέρεσαι, πώς να ντύνεσαι, πώς να είσαι, για να βγάλουν εξαιτίας σου-και με την ανοχή σου-περισσότερα λεφτά, είναι τ΄Αφεντικά.
Γυρίζεις στο σπίτι, φωνάζουν οι γονείς, βοίζουν τ΄αυτιά σου, σου λένε θα πεθάνουν, εσύ θα τους πεθάνεις, αν δε μάθεις να φέρεσαι, να ντύνεσαι, να σκέφτεσαι, να είσαι όπως θέλουν Αυτοί.
Πας στους φίλους σου, μία απ΄τα ίδια, όλο τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια, τρέχουμε και δε φτάνουμε, όλοι μαζί, γύρω γύρω όλοι και στη μέση εμείς.
Πας στα μπαρ, βαριέσαι που ζεις, δυνατή μουσική, την αγνοείς, δεν έχει στίχους, δεν έχει κέφι, δεν έχει διέξοδο, σου λέει να χορεύεις, μόνο να χορεύεις, να κάθεσαι σαν μαλάκας χωρίς να μιλάς, μόνο να χορεύεις και να κοιτάς, να κοιτάς, να κοιτάς, να κοιτάς, τις γκόμενες, χαμένες τελείως, κοιτάνε σαν χαζές, τι φταίνε κι αυτές;
Το παίζουνε κάτι που δεν θα γίνουν ποτέ, πώς θα γίνει να βρεις μια γυναίκα που να μην κοιτάει σαν χαζή; ο έρωτας τι είναι..;
..είναι να φέρεσαι σαν χαζός, όχι να είσαι.
Χαμόγελα ψεύτικα, ματιές από μακριά, μπούτια, βυζιά, χείλια υγρά, όλο υποσχέσεις, μηδέν προοπτικές, μηδέν ηθικό, για να πλησιάσεις στα δέκα μέτρα θες μια ντουζίνα προφυλακτικά.
Πας σπίτι, ανάβεις τηλεόραση, διάφοροι απίστευτοι μαλάκες σου πετάν την άποψή τους, σου λένε τι να κάνεις, πώς να γελάς, πώς να περνάς, πώς να γαμάς, κάτι τενεκέδες, αν είναι δυνατόν, είναι σαν ψεύτικοι, σαν εφιάλτης, είναι γύρω μας, μπροστά μας, πίσω μας, μέσα μας, κάτω μας, τους πατάμε.
Έι, εσύ, κολλητέ, με το ωραίο κοστούμι και το αφασία στυλ, καλά, είσαι κι ο πρώτος, γαμώ τα άτομα, πώρωση, πάουερ, γουάου, όλο ρωτάς, όλο ρωτάς, να ρωτήσω κι εγώ μια στιγμή; Πόσο κάνεις;
Ο αδερφός σου δουλεύει στην τράπεζα, έχει γκόμενα, θα παντρευτούνε, θα κάνουν παιδιά, θα κάνουν σκυλιά, θα κάνουν βίντεο,και σπίτι, και κινητά, και αυτοκίνητα, να κάνουν, να κάνουν, να κάνουν, ό,τι θέλουν, να κάνουν και άκρη να περάσω, δεν μπορώ εδώ, πνίγομαι, και πού να πας που να μην είναι έτσι, αφού παντού είναι έτσι : αφεντικά, αντιβηχικά, μπάτσοι, δάσκαλοι, γονείς, τηλεόραση, μαλάκες με μικρόφωνα, "Τι έχετε να δηλώσετε;", "Δηλώσε μας κάτι;", "Κάντε μας μια δήλωση", "Τι θα μας δηλώσετε;"
..έχω να δηλώσω ότι σας βαρέθηκα, δεν πάει άλλο, από δω κι μπρος θα ΄χετε να κάνετε μαζί μου, προσέχτε, μιλάω σοβαρά, θα κάνω ντου και θα ψάχνεστε κι άντε μετά να τρέχουν οι μπάτσοι να με βρούν, μες στη δυστυχία τους κι αυτοί, μηδέν προοπτική, μηδέν ηθικό,μολότοφ στη μάπα τους, τις πετάνε πίσω, τι να κάνουν δηλαδή? όλοι μια παρέα είμαστε.
Και να πέθαινε αύριο κανα δυο δισεκατομμύρια κόσμος, μπορεί και να μη μ΄ένοιαζε, μπορεί και να μ΄ένοιαζε, δεν ξέρω, πάντως αν πέθαινα εγώ δε θα ένοιαζε κανέναν, εδώ που τα λέμε έχω πεθάνει, οπότε τι έχω να χάσω;
Τα μπαρ τα συνοικιακά με τα ποτά από αργό πετρέλαιο και τους ηλίθιους στην πόρτα;
"Πρέπει να συνοδεύεστε", τι λε΄ρε;
εγώ είμαι μόνος μου, δε θέλω συνοδείες, δε θέλω κηδείες, δε θέλω αηδίες, θέλω μόνο να είσαι κάπου και να ξέρω..
..να ξέρω ότι μ΄αγαπάς, αγαπάς, αγαπάς, αγαπάς, απίστευτη λέξη και μάλιστα χωρίς προφυλάξεις, όμως είσαι εκεί; υπάρχεις;
αν είσαι, θα σε βρω, εκατό τα εκατό, χίλια τα εκατό, και θα΄μαστε μαζί και θα περνάμε καλά και λοιπά και λοιπά και λοιπά και λοιπά.
Και μετά ξύπνησα, μέσα στον ύπνο μου.Δεν υπάρχουν όνειρα. Μόνο ξύλο στα γήπεδα και στους δρόμους και στο σπίτι, και στο σχολείο, στη δουλειά, ξύλο παντού, μέχρι να καταλάβουν όλοι αυτοί με τα κολάρα ότι δεν κάνουμε δηλώσεις, δεν κάνουμε εκπτώσεις, ούτε παραχωρήσεις, μπορούμε να είμαστε πολύ σκληροί και θα είμαστε, δηλάδή δεν ξέρω άλλους, μόνος μου είμαι, θα βρω όμως, δε θα βρω? θα βρω και θα δείτε, μέχρι τότε κοιμηθείτε ήσυχοι, εγώ θα σας σκεπάζω τα βράδια μη μου κρυώσετε και πάθετε τίποτα και εξαφανιστείτε σαν τους δεινοσαύρους από μόνοι σας. Κρατάτε γερά.
Πρέπει να προλάβω να σας εξαφανίσω προτού εξαφανιστώ εγώ.
