Το όνειρο - Μούρλα

..Οδηγάω σε μια μεγάλη λεωφόρο, πηγαίνω λέει προς τα σύνορα.. Στο δρόμο με προσπερνάνε όλοι οι συμμαθητές μου από το λύκειο με κάτι τεράστια αμάξια... έχουν όλοι, ανεξαρτήτως φύλου, μεγάλα στήθη, είναι ντυμένοι επίσημα και με λοξοκοιτάνε με ένα βλέμμα οίκτου και απέχθειας ταυτόχρονα, όπως τότε στο χορό της τάξης μου, που είχα εμφανιστεί με τζιν και T-shirt και είχα αποτύχει να ανοίξω μια κουβέντα με οποιονδήποτε, λες και είχα μόλις αποφυλακιστεί.

..Μετά με προσπερνά το οικογενειακό μας αυτοκίνητο, και είναι όλοι εκεί, ο μπαμπάς, η μαμά, η Όλγα και δίπλα της εκεί που καθόμουν πάντα εγώ, μια τεράστια πράσινη πιπεριά.. και όλοι συμπεριφέρονται φυσιολογικά, λες και δεν υπάρχει το γιγαντιαίο λαχανικό μέσα στο αμάξι.

Και μετά ένα πολύχρωμο λεωφορείο, κατευεθίαν από το εξώφυλλο των Who, και από τα παράθυρα του βλέπω τον Jimi Hendrix ο οποίος φοράει μια μπλούζα με το πρόσωπό μου, πίσω του ο δάσκαλος μου από το ωδείο να σνιφάρει μια κόκκινη σκόνη (μέχρι πρόσφατα πίστευα ότι τα όνειρα είναι ασπρόμαυρα) χρησιμοποιώντας το πτυχίο του τυλιγμένο σε ρολό.. η Ούμα Θέρμαν που κρατάει μια φωτογραφία μου και κλαίει..επίσης -θα γελάσεις, γιατρέ- ο Νοστράδαμος με βερμούδα και τατουάζ, ο οποίος κάθεται δίπλα στον οδηγό, με δεμένα τα μάτια, και μαντεύει: "κοφτή στροφή δεξιά".. στη γαλαρία είναι στριμωγμένο ένα γκρουπ με γιαπωνέζους τουρίστες, τους οποίους φωτογραφίζεις ένας τσολιάς, που είχε λέει τικ στο αριστερό φρύδι και πάντα τον απέρριπταν από την προεδρική φρουρά και του 'χει μείνει απωθημένο.. και τέλος... να, δυσκολεύομαι να σας το πω ε...

Νιώστε ελεύθερα, στα όνειρα βλέπει κανείς πολύ περίεργα πράγματα, που δεν σημαίνουν απαραίτητα κάτι.

Ε, να, γιατρέ.. βλέπω εσάς με στολή λοχαγού.. να αυνανίζεστε διαβάζοντας το "Σύγχρονος Στρατός".

Μάλιστα..
..Να συνεχίσω..;

Πως;.. Α ναι, παρακαλώ συνεχίστε.

..Ε μετά απ' όλα αυτά, τελευταίο περνάει ένα μεγάλο κυριλέ αμάξι που οι πινακίδες γράφουν "Σίγουρος", και στη θέση του συνοδηγού κάθεται η Βίκυ.. και προσπαθώ να της φωνάξω, να της πω ότι τη βλέπω ακόμα στον ύπνο μου (τι ειρωνία ε..) ότι αξίζει τον κόπο να ξαναπροσπαθήσουμε.. ό,τι τέλος πάντων, θα προσαρμώσω το χιούμορ μου σ' αυτό των υπολοίπων κατοίκων του πλανήτη και ποτέ δεν θα την ξανακάνω να νιώσει άβολα εξαιτίας μου, αλλά, όσο κι αν φωνάζω, αυτή μιλάει στον καριόλη που οδηγάει το αυτοκίνητο και, όταν κορνάρω για να με προσέξει, η κόρνα μου έχει το ηχητικό σήμα της "Αθλητικής Κυριακής" (larger than life), και τότε μόνο γυρνάει, με βλέπει και γελάει σαρκαστικά, λίγο πριν χαθεί στον ορίζοντα με τον εξασφαλισμένο μαλάκα της.

..Και τελικά φτάνω στα σύνορα, όπου όλοι περνάνε ελεύθερα, αλλά εγώ ξέρω ότι για κάποιο λόγο δεν θα τα καταφέρω.. Και πράγματι ένας μπάτσος που έχει το πρόσωπο της καθηγήτριας που μου έκανε φροντιστήριο στην έκθεση, για να κοπώ τουλάχιστον αξιοπρεπώς στις εξετάσεις, και που στο όνειρο είναι άντρας, μου κάνει σήμα να σταματήσω. Με πλησιάζουν τότε 4 άτομα και η καθηγήτρια-μπάτσος, η οποία κρατάει από το λουρί ένα σακουλάκι με ειδικά εκαπιδευμένη ηρωίνη, η οποία αρχίσει να μυρίζει το αμάξι μου γύρω-γύρω, μέχρι που φτάνει στο πορτ-μπαγκάζ και σταματάει. Οι μπάτσοι το ανοίγουν και βρίσκουν μέσα ένα σκύλο συσκευασμένο και κρυμμένο κάτω από τη ρεζέρβα.

Με δέρνουν, με συλλαμβάνουν, με δέρνουν, με δέρνουν, και με πάνε αυτόφωρο όπου κατηγορούμαι για λαθρεμπόριο φοξ-τεριέ, έγκλημα που τιμωρείται με ισόβια παρακολούθηση ψυχαγωγικών show στην τηλεόραση.. "Ποτέ κανείς δεν άντεξε πάνω από 2 βδομάδες". μου λέει χαιρέκακα ο αστυνομικός που με συνοδεύει στο κελί μαζί με δολοφόνους, ποδοσφαιρικούς παράγοντες,παρουσιαστές δελτίων ειδήσεων και άλλους εγκληματίες..

Εκεί λίγο πριν την εκτέλεση της ποινής μου, ξυπνάω πορτοκαλάδα και πηγαίνω γρήγορα στο ψυγείο για να πιω ιδρωμένος, με αποτέλεσμα να κλείσει ο λαιμός μου και να τραβιέμαι στους παθολόγους..

Αυτά γιατρέ... Γιατρε;!

K. Αναν - ..και ύστερα ήρθες και μ' έλυσες

Remember me as a time of day

"I've heard that there's a kind of bird without legs that can only fly and fly, and sleep in the wind when it is tired. The bird only lands once in its life... that's when it dies." 

 - What day's today? 

 - 16th. 

 - 16th... April the 16th. At one minute before 3pm on April the 16th, 1960, you're together with me. Because of you, I'll remember that one minute. From now on, we're friends for one minute. This is a fact, you can't deny. It's done.

    

I always thought one minute flies by. But sometimes it really lingers on. Once, a person pointed at his watch and said to me, that because of that minute, he'd always remember me. It was so charming listening to that. But now I look at my watch and tell myself that I have to forget this man starting this very minute. 

"I used to think there was a kind of bird that, once born, would keep flying until death. The fact is that the bird hasn't gone anywhere. It was dead from the beginning."

Days of being wild

Lets have a dream which isn't under control

Let's suppose you were able every night to dream any dream you wanted to dream, and that you could for example have the power within one night to dream 75 years of time, or any length of time you wanted to have.

And you would naturally as you began on this adventure of dreams, you would fulfill all your wishes.
You would have every kind of pleasure you could concieve.

And after several nights of 75 years of total pleasure each, you would say:
 "well, that was pretty great, but now lets umm, lets have a surprise."

Lets have a dream which isn't under control.
Where something is going to happen to me that I don't know what it's going to be. And you would dig that and come out of that and say:
"wow that was a close shave, wasn't it?"

And then you would get more and more adventurous and you would make further and further gambles as to what you would dream, and finally you would dream where you are now.

You would dream the dream of living the life that you are actually living today.

Alan Watts - The Nature of Consciousness 

These hands could've moved mountains

Please believe
In labor and hope and joy
'Cause like a little boy I have destroyed.., hope and joy
And lately I dream about angels with molotovs
And nightly they fist me wrists like tender trucks

The community is sick
And the community is blind
And it's colder than Poland
And the sun is not shining here
And we're tangled in the shit of each other's ruined affairs

Half of us are faking
And the other half is tired and scared

Όμως τ’ αφήσαμε για αύριο… Για να πάμε που;

Η ζωή μας μια φορά μας δίνεται. Άπαξ, που λένε. Σαν μια μοναδική ευκαιρία. Τουλάχιστον μ'αυτήν την αυτόνομη μορφή της δεν πρόκειται να ξαναυπάρξουμε ποτέ.

"Κι εμείς τι την κάνουμε ρε, αντί να την ζήσουμε; Τι την κάνουμε;"

Την σέρνουμε από δω κι από κει δολοφονώντας την. Οργανωμένη κοινωνία, οργανωμένες ανθρώπινες σχέσεις. Μα αφού είναι οργανωμένες πως είναι σχέσεις;

Σχέση, σημαίνει συνάντηση, σημαίνει έκπληξη, σημαίνει γέννα συναισθήματος. Πως να οργανώσεις τα συναισθήματα;

Έτσι, με αυτήν την παλιοεφεύρεση που τη λένε ρολόι, σπρώχνουμε τις ώρες και τις μέρες μας σαν να είναι βάρος. Και μας είναι βάρος. Γιατί δεν ζούμε, κατάλαβες;

Όλο κοιτάμε το ρολόι, να φύγει κι αυτή η ώρα, να φύγει κι αυτή η μέρα, να έρθει το αύριο και πάλι φτου κι απ΄ την αρχή. Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών. Σε σκοτωμένες ώρες που τις θάβουμε μέσα μας. Μέσα στις σπηλιές του είναι μας. Στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας. Και τις μπαζώνουμαι με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν αξίες, σαν ανάγκες, σαν ηθική, σαν πολιτισμό.

Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών. Αφήνουμε τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά πράγματα όπως να παίξουμε και να κουβεντιάσουμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα. Να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας. Να κάνουμε έρωτα, να απολαύσουμε τη φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος. Να κατεβούμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και τον διπλανό μας.

Όλα, όλα τα αφήσαμε για το αύριο που δε θα 'ρθει ποτέ.. Μόνο όταν ο θάνατος χτυπήσει κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο πονάμε, γιατί συνήθως σκεφτόμαστε πως θέλαμε να του πούμε τόσα σημαντικά πράγματα. Όπως πόσο τον αγαπούσαμε, πόσο σημαντικός ήταν για μας.

Όμως τ’ αφήσαμε για αύριο… Για να πάμε που;

Aφού ανατέλλει, δύει ο ήλιος και δεν πάμε πουθενά αλλού, παρά στο θάνατο. Κι εμείς οι μαλάκες αντί να κλαίμε το δειλινό γιατί χάθηκε άλλη μια μέρα από τη ζωή μας, χαιρόμαστε. Ξέρεις γιατί;
Γιατί η μέρα μας είναι φορτωμένη με οδύνη, αντί να είναι μια περιπέτεια. Μια σύγκρουση με τα όρια της ελευθερίας μας. Την καταντήσαμε ένα καθημερινό χωρίς καμιά ελπίδα ανάστασης θάνατο…

Διότι αυτός είναι ο θάνατος.

Ο άλλος, όταν γεράσουμε σε αρμονία και ελευθερία με τον εαυτό μας, όταν δηλαδή παραμένουμε εμείς, δεν είναι θάνατος, είναι μετάβαση. Είναι διάσπαση σε μύριες άλλες ζωές στις οποίες αν εδώ σε τούτη τη μορφή ζωής είσαι ζωντανός, αν δεν δολοφονήσεις την ουσία σου, εκεί θα δώσεις χάρη κι ομορφιά.

Όπως η Μαρία, που φούνταρε προχτές από την ταράτσα για να μην πεθάνει. Ήρθανε να την πάρουνε. Και η Μαρία, είπε το όχι με τον πιο αμετάκλητο τρόπο. Πήγαμε στην κηδεία της κι εκεί άκουσα τον παπά να λέει:

«Χους ει και εις χουν απελεύσει…»

Και τότε κατάλαβα πως η Μαρία σώθηκε. Του χρόνου, όλα τα στοιχεία της που τα κράτησε ζωντανά σε τούτη την μορφή ζωής θα γίνουν πανσέδες. Δέντρα. Πουλιά. Ποτάμια...

Χρόνης Μίσσιος

Το μέλλον είναι τώρα.

Η κοινωνία δεν είναι μονάχα το σύνολον, αλλά και το άτομον. Ας χαράξει λοιπόν ο καθένας τον προσωπικό του δρόμο, και κει ν' ανταμώσουμε, στη ζωή, όχι στο μέλλον. Γιατί το μέλλον δεν είναι οι ανθρώπινες δεκαετίες, αλλά η κάθε στιγμή που περνά. κι ο χρόνος είναι τόσο πυκνός όσο η ανάσα, η μέρα μια αιωνιότητα - αν καταφέρεις να ζεις για το παρόν και όχι για το μέλλον.

Αν μπορούσαμε να ξέρουμε το μέλλον, τι νοστιμιά θα είχε η ζωή; Ο άνθρωπος είναι ευλογημένος να μη γνωρίζει το μέλλον, για να χαίρεται το παρόν - άλλο αν ο λευκός άνθρωπος το γύρισε ανάποδα: να βασανίζεται στο παρόν, εν ονόματι ενός μέλλοντος που δε γνωρίζει.
Το μέλλον είναι τώρα.

Οι επαναστάσεις, μεσιέ, δε γίνονται με μοιρογνωμόνιο, γίνονται με όνειρα, με την εκρηκτική απελευθέρωση του έρωτα και την αποδιοργάνωση της τάξης. Είναι ένα προσωπικό μονοπάτι απεξάρτησης. Πουθενά δεν υπάρχει τάξη στο σύμπαν, γιατί η τάξη σημαίνει ορισμένο μέγεθος, χώρο και χρόνο, στασιμότητα, έννοιες ανύπαρκτες για το σύμπαν 

Αποσπάσματα από "το κλειδί είναι κάτω από το γεράνι" του Χ. Μίσσιου   

ΣΕΞ

Ο Σωτήρης, στο μεταξύ, περπατούσε σε μια μεγάλη αλάνα κρατώντας από το χέρι τη Φραντσέσκα (σεξ). Στα αριστερά και δεξιά του δρόμου, υπήρχαν κομμένοι κορμοί δέντρων και κάτω ο δρόμος ήταν γεμάτος πριονίδι (σεξ). Λίγο παρακάτω συναντήσανε κάποιους ξυλοκόπους, που κουβαλούσαν χαρούμενοι ξύλα τραγουδώντας το "I'm a lumberjack and I'm OK" (σεξ). Και μετά, όλο και περισσότεροι κορμοί δέντρων και άλλοι ξυλοκόποι και ακόμα περισσότερο πριονίδι (σεξ). 

Και ξαφνικά, βρέθηκαν μπροστά στο Palais de Sports του Φαλήρου, το στάδιο-παντόφλα, όπου ο Αργύρης Καμπούρης με δύο βολές στιγμάτισε (μαζί με το Τσέρνομπιλ και το "Τσάλεντζερ") μια ολόκληρη γενιά (σεξ). Οι φαινομενικά άσχετες μεταξύ τους εικόνες απέκτησαν ξαφνικά νόημα όταν ο Σωτήρης σήκωσε το βλέμμα του και διάβασε τη μεγάλη ταμπέλα:

 "Σ.Ε.Ξ. - Στάδιο Ειρήνης και Ξυλείας"

Κωστάκης Ανάν